Wat fijn dit stukje herkenning!! Onze oudste is nu 20. Hij is heel gevoelig en hoogbegaafd. Al vanaf dat hij geboren is is hij ‘ anders’ en krijgen wij reacties daarop. Hij heeft veel onderzoek gehad en verschillende diagnoses die dan achteraf toch weer niet blijken te kloppen. Ook met andere kinderen (gelukkig wat minder heftig, maar toch) lopen we weer tegen de zelfde dingen aan. Wij en ook zij hebben intussen het gevoel dat we een vreemd gezin zijn. Is ook wel eens tegen ons gezegd dat we ons zo op een eilandje plaatsen buiten de groep en dat we gewoon normaal moeten gaan doen. Gelukkig komt er langzaam aan op school wat meer begrip, daar zijn we al blij mee. Over wat Monique schrijft van de kinderen meegeven dat ze niet vreemd zijn, daar zit bij ons wel een dingetje. We zijn zo onzeker en zoekende geweest en hebben vaak ook zelf gedacht dat we toch wel vreemd waren dat daar nog een herstel proces te gaan is. Maar ik merk dat ik al heel veel heb aan de training bij Monique. Wat ik zelf leer kan ik weer toepassen op de kinderen. Vooral de oudste kinderen kan ik daar echt mee helpen. De jongeren, onder de 12, vind ik nog lastig. Maar misschien komt dat ook nog aan de orde in de Q&A sessie.

Ik ben in ieder geval heel blij dat we dus niet alleen zijn!!