Oh wat een hardnekkig topic is dit bij ons in huis!

Wekelijks staan onze kinderen van 7 en 12 jaar oud wel een dag op met de vraag of ze op scherm mogen.
Zo ook stellen ze die vraag geregeld gedurende de dag.

Dat terwijl we enorm duidelijke regels hebben die zeggen:
– Voor school op scherm gaan mag als je helemaal klaar bent om te vertrekken en je nog tijd over hebt (zelden haalbaar)
– Dagelijks mag je in de woonkamer 1 tot 2 x 15 minuten op een (klein) scherm
– Voor je naar bed gaat mag je op de tv nog 1 aflevering Klokhuis kijken (samen op de bank)
– Op zondag mag er aan de kleine tafel avondeten gegeten worden met de tv op N*flix

In het weekend komt het vaak voor dat de kinderen langer op scherm zitten.
De weekendregel is:
– Er mag een uur op (klein) scherm gegaan worden per dag
– Er mogen niet alleen filmpjes worden gekeken, maar er wordt afgewisseld met online denkspelletjes
– Er wordt geen uur achter elkaar geschermd

Door deze afspraken weten de kinderen waar ze aan toe zijn en is het geen eindeloze discussie als ze er weer eens naar vragen en de zoveelste nee mogen accepteren.
Ook zorgen onze afspraken ervoor dat er onder etenstijd, m.u.v. zondags, geen schermen op tafel aan gaan tot alle borden leeg zijn. Wanneer wij als ouders dan gebeld worden, laten wij de telefoon ook rinkelen.

Consequenties volgen wanneer er stiekem op scherm wordt gezeten en die bestaan doorgaans uit het verliezen van schermtijd, want die heb je immers al verbruikt. Uiteraard kan er ook zeker tijd terugverdiend worden bij aanhoudend goed gedrag.

De drang die de kinderen ervaren om het wekelijks opnieuw te proberen, maakt voor ons duidelijk hoeveel invloed de schermen hebben op de kinderen van deze tijd.
Nu zitten ze allebei nog op het lager onderwijs en kunnen we nog aansturen, maar dat zal bij de oudste steeds wat lastiger worden. We zullen dus goed met haar in verbinding proberen te blijven.

Ik kan me niet voorstellen dat alleen onze kinderen zo visueel ingesteld zijn, toch?

Wow, wat een herkenbare vraag is dit!

Voor mijn kinderen (7 & 12 jaar) is HSP vaak nog een lastig iets, maar voor mezelf wordt het nu langzaam aan een kracht (38).

Onze dochter (12) stond in 2020 op het randje van uitvallen in het reguliere onderwijs en zat tegen depressies aan.
Momenteel gaat zij naar het speciaal basisonderwijs en ervaart ze school gelukkig weer als prettig.
Ook zien we bij haar, na een stagnatie in groei van ruim 2 jaar, eindelijk weer dat ze vooruit komt in schoolse zaken en open staat om nieuwe kennis op te doen.
Langzaam groeide en bloeide ze weer helemaal op, maar toch zie ik haar steeds terugkerende struggles rondom het aanpassen en bemerkt ze dit zelf ook.
‘Mama, soms zou ik overal wat meer mezelf willen zijn’, zegt ze dan.
Ik kan haar als ouder voor nu, denk ik, vooral aanmoedigen blij te zijn met zichzelf, trots te zijn op waar ze nu staat, te helpen met te blijven voelen wat van haarzelf is en wat ze mag buiten laten van anderen, haar helpen haar focus op het positieve te houden en hopen dat ze bij me komt op het moment dat haar iets dwarszit.

Onze zoon (7) is zojuist verhuisd van school, omdat hij in de afgelopen 4 jaar niet dat veilige gevoel heeft mogen ervaren om echt te kunnen groeien.
Het eerste jaar was het een drama en werd hij vaak krijsend bij me weggehaald om de dag te kunnen starten op school.
Het tweede jaar had ik een kind dat thuis elke ochtend ruzie maakte en zijn bed niet uit wilde op schooldagen, maar ja we moesten toch echt naar school. Dagelijks kreeg ik een belletje van de juf rond half 12 of ik mijn zoon toch op kon komen halen, want zijn emmertje leek over te lopen en hij klaagde weer hoofd- en buikpijn.
Eens per 2 weken lag hij 2 dagen volledig plat op de bank en deed niets anders dan spugen en slapen tot ik hem op zo’n dag toch naar zwemles liet gaan om te zien of die 30 min hem konden helpen. Hij heeft het gehaald en kwam stralend het water uit met de mededeling dat al het slechte gevoel helemaal weg was.
Zwemmen brachten we naar 2x per week om hem zijn uitlaatklep te geven en hij kabbelde het 2e jaar zo uit.
Klas 1 en klas 2 waren zwaar, maar hield hij wel vol (al kwam hij altijd bleek én met grijze wallen én een soort ‘raspende’ ademhaling uit school en wist hij van gekheid niet wat hij aan moest met de onrust in hem waardoor hij een echte stuiterbal in het kwadraat was).
Zijn woedeaanvallen kwamen weer terug en hielden steeds langer aan waardoor ik als moeder soms machteloos moest toekijken hoe hij stond te gillen en niet meer kon doen dan te laten weten dat ik er voor hem was als hij het nodig had.
Hij zit nu een week op zijn nieuwe school en we hebben nog geen uitbarsting gehad. Zijn ademhaling is minder vaak apart en hij heeft momenteel plezier op school.

Ik heb 2 schitterende kameleons die ongemerkt overal in meedeinen en zo soms (iets te vaak) over hun eigen grenzen en gevoelens laten walsen waardoor we thuis geregeld een explosie ervaren.

Ooit hoop ik dat ze wél zichzelf durven te zijn in alle settings van het leven en niet meer zo bezig zijn met dat wat niet van hen is en dat waar ze niets aan kunnen veranderen zo naar zich toe trekken.
Dat blijft een lastige weg, ervaar ik zelf, maar door de juiste mindset en op tijd een stapje terug te doen voor jezelf wordt het steeds een beetje makkelijker en mag ik het nu meer als kracht dan als last ervaren!

Hoi Wendy,

Wat een uitdaging om te ervaren dat je zoon het automatiseren tot 10 zo lastig vindt.
Dit komt vooral goed door het te blijven oefenen op allerlei manieren denk ik.

Onze dochter, 12 jaar, telt ook nog geregeld op haar vingers, maar is dat erg?
Tot en met 10 is inmiddels wel geautomatiseerd, maar ook kan ze soms onder druk haar vingers alsnog erbij pakken.
Zij ervaart het als een stukje zekerheid/controle en komt ook daarmee tot een juiste uitkomst.

Je vraagt naar de verliefde harten, zie foto om een beeld te krijgen bij deze bekende methode.

Wat een mooi stukje Christine!

Als we hierin vaker stil zouden staan en reflecteren over een langere periode dan zien we inderdaad vaak een sprong vooruit.
Een sprong die we te weinig opmerken en die meer aandacht zou mogen krijgen.
Een sprong waarover we allemaal, op ons eigen manier, trots mogen zijn! 💪🏼
En waar we uiteraard ook weer een lering uit mogen halen om nog een sprongetje vooruit te kunnen zetten als we daar behoefte aan hebben.

Hoi Christine,

Excuses voor het verlate antwoord hier.

Ben je inmiddels wijzer geworden na de live sessie over het werkgeheugen van Monique?

Hoi @Sabine

Wat fijn dat je zo op zoek bent naar allerlei manieren om spelling voor hem duidelijker te maken.

In je vraag komen verschillende zaken aan bod, zoals:
– Beelddenken
– (mogelijk) Dyslexie

Dingen die kunnen helpen zijn:
– Gebruik van kaartjes, waarbij hij zelf mag tekenen wat het verschil qua klank is voor hem
– Gebruik verschillende kleuren om een beeldpatroon te volgen
– Laat hem klanken leren met beweging.

Beelddenkers zien vaak een woord als geheel beeld en vullen visueel automatisch aan, waar kinderen met dyslexie vaak minder goed herkennen of een woord klopt qua klank.

@MoniqueVanZoelen zou jij hierop nog aanvulling/verbeterpunten kunnen geven?

Hoi Wendy,

Wat een herkenbare situatie omschrijf je.

Onze dochter, inmiddels 12 jaar, liep in groep 3 en groep 4 precies tegen hetzelfde aan wat betreft automatiseren en stoppen als iets niet lukt. De oplossing zou zijn terugplaatsen van groep 4 naar groep 3, maar daar wilde ze zelf niet aan en dat was ook zeker iets waar ik me niet in kon vinden als moeder.

Goedemorgen @wendy

Ik vroeg me af of je inmiddels een stapje verder bent gekomen met onze tips en uitleg.

Lukt het automatiseren al wat makkelijker?