Wat een mooie vraag Laurian, die door veel ouders in mijn praktijk en op het platform herkenbaar zal zijn. Ik zal je alvast een kort antwoord geven op deze vraag, maar ik vind het ook een hele mooie vraag om live te beantwoorden tijdens de Q&A sessie. Als er dus ruimte voor is, zal ik dit tijdens de eerst volgende Q&A sessie (wo 18-08 13:00) doen, omdat ik hier heel veel over kan vertellen.

Het is wetenschappelijk bewezen dat het HSP-brein anders werkt dan het niet HSP-brein. Als je hoogsensitief bent, is er sprake van sensitiviteit en een diepgaande verwerking. Dit is de kern van hoogsensitiviteit. Dit betekent dat alles via de zintuigen ‘harder’ binnen komt. Het kan zijn dat alle zintuigen extra sensitief zijn, maar het kan ook zijn enkele. Als ik naar mezelf kijk is bij mij het zien (beelddenker), horen (geluiden) en het ruiken (heb ik ook een artikel over geschreven) extra versterkt. Vroeger had ik als kind ook enorm last van proeven, omdat ik bepaalde structuren en geuren niet te doen vond. Ik was een enorm moeilijke eter. Hier zal ik ook nog op terug komen, want ook daar heb ik veel tips voor! Wat betreft voelen, ben ik nooit heel erg sensitief geweest. Alleen labeltjes in kleding vind ik verschrikkelijk en niet iedereen mag in mijn persoonlijke cirkel komen (haha, dus toch wel gevoelig hierop).

De dingen die jij noemt zijn allemaal te herleiden naar de sensitiviteit en de diepgaande verwerking hiervan. Het is dus helemaal niet vreemd dat jouw kinderen veel levensvragen stellen, moeite hebben met thema’s als ziekte, de dood, ongelukken, zwemles, harde geluiden etc. Dit zie ik dagelijks in mijn praktijk. Als je ouder bent van een hoogsensitief kind, heb je soms het idee dat jouw kind vreemd is, omdat je niet de verhalen van anderen hoort. Dat is ook de reden dat ik dit platform met community heb opgezet, omdat je dan ziet dat er heel veel gezinnen hiermee te maken hebben. Ik hoor deze verhalen echt dagelijks en herken ze ook enorm bij mezelf.

Ik zal tijdens de Q&A sessie nog dieper ingaan op de theorie van het HSP-brein, zodat je dit nog beter begrijpt en ook leert hoe je hier beter mee om kunt gaan. Het belangrijkste is meegeven aan je kinderen dat ze helemaal oké zijn zoals ze zijn en dat het niet vreemd is dat ze zo gevoelig reageren!

Dit is erg herkenbaar @Laurian en @Lenny Ik zie met regelmaat kinderen in mijn praktijk die last hebben van psychosomatische klachten, zoals hoofd- en buikpijn. De meeste ouders hebben dan al een heel medisch traject achter de rug bij de huisarts, kinderarts en fysiotherapeut. Meestal wordt er niets medisch gevonden en lijkt het dus ergens anders van te komen. En dat klopt ook. Veel kinderen en volwassenen krijgen lichamelijke klachten vanuit hun hoogsensitiviteit. Dit is vaak het geval als ze overprikkeld zijn en teveel prikkels op een dag hebben binnen gekregen. Het lichaam reageert dan met een soort van stress-systeem om die overbelasting kwijt te raken. Dit gebeurt dan meestal in de vorm van hoofd- en buikpijn, zodat het kind of de volwassene letterlijk even een pas op de plaats zet.

Het is dus de bedoeling dat als je hoogsensitief bent, je vooral inzet op zelfzorg, zelfacceptatie en zelfcompassie. Over 2 weken staat hier een nieuwe video over in het platform, waar ik nog veel meer tips hierover geef hoe je dat kunt inzetten en hoe ik dat zelf ook doe en ondervind. Het is goed om de juiste balans te vinden tussen inspanning en ontspanning. Zeker als je hoogsensitief bent. Het is de kunst om te ontdekken waar een kind van kan ontspannen en wat een positief effect heeft. Voor de een is dat even een powernap doen, boekje lezen, tv kijken, in bad gaan of douchen, wandeling maken. Ook zijn er extraverte HSP-ers die het juist fijn vinden om in actie te blijven, maar dan wel op een manier waar ze rustig van worden, zoals wandelen, fietsen, trampoline springen, dieren knuffelen, sporten etc. Het is dus belangrijk om uit te zoeken wat bij je past. Als je dit steeds beter onder de knie krijgt, zal je merken dat de lichamelijke klachten ook gaan afnemen.

In 1 van mijn artikelen heb ik hier al wat over geschreven. Je kunt dit nalezen in dit artikel @Laurian : https://weereenblijkind.com/onderwerpen/het-hoogsensitieve-brein-in-beeld/

Ik herken het dus bij mezelf als kind. Ik was zo’n enorm moeilijke eter. Helaas hebben mijn ouders hier een hele strijd van gemaakt en ook niet de handigste tactieken ingezet, om mij meer en gevarieerder te laten eten. Ik zal hier in een Q&A sessie nog wel eens op terug komen. Ik heb er ook een prentenboek over, wat handig is voor kinderen om voor te lezen. Met humor geschreven en maakt het allemaal wat luchtiger.

Ik ben van mening dat het niet goed is om er teveel druk op te leggen. Natuurlijk dienen er wel regels te zijn en is het goed om elk kind alles te laten proeven. Je kunt niet weten dat je iets niet lust, als je het alleen nog maar op je bord ziet liggen. 1 Hapje is dan al voldoende om toch te proberen. En de tip om je neus dicht te doen uit het artikel, wil ook nog wel eens helpen.

Als ik nu naar mezelf kijk, ben ik een hele goede eter geworden, probeer ik alles, zelfs wat ik niet ken en is alles goed gekomen. Het kostte gewoon wat tijd om aan alle smaken, geuren en texturen te wennen. Neem daar te tijd voor, houd het gezellig en maak er zeker geen strijd van. Nergens voor nodig. Ze kunnen ook op andere manieren aan de juiste voedingsstoffen komen.

Succes en laat zeker weten hoe je het hebt aangepakt. En leuk als andere leden ook reageren of zij het herkennen en hoe zij dit hebben aangepakt.

Mooie vraag @Ankie waar verschillende antwoorden op te geven zijn. Je hebt de vraag ook ingediend voor de eerst volgende Q&A sessie op donderdag 30 september om 19:30. Ik zal daar jouw vraag beantwoorden. Mocht je dan na de Q&A sessie nog vragen hebben, kun je die altijd nog stellen onder deze vraag.

@Laurian Mooie vraag die ik vaker hoor binnen mijn praktijk vanuit ouders en/of de kinderen zelf. Ik denk dat dit een hele waardevolle vraag ook is om te bespreken tijdens de Q&A sessie. Zeker ook omdat we veel ouders en leerkrachten op het platform hebben, die hier dan veel van kunnen leren hoe ze dit het beste kunnen aanpakken. Je kunt mijn antwoord dus verwachten op 30 september 2021 tijdens de live Q&A sessie.

Misschien zijn er al wel ouders die kunnen aangeven als ze hier zelf ook mee te maken hebben gehad of hoe ze dit zouden aanpakken.

Dit is een mooie vraag @Laurian , waarvan ik me kan voorstellen dat hier meer ouders mee worstelen. Ik zou het dus ook super vinden als er meer ouders hierop kunnen reageren. Hoe zie jij dit als ouder? Wanneer wil je alles weten van je kind en wanneer laat je los? Vooral als ervaringsdeskundige kan je hier goed op antwoorden hoe je dat doet.

Wel kan ik vanuit mijn rol als coach hierop antwoorden. Allereerst ga ik ervan uit dat iedere ouder met de beste bedoelingen iets doet, of in ieder geval op een manier zoals je het weer van jouw ouders geleerd hebt. Echter hebben we soms manieren geleerd die niet altijd helpend zijn of dat soms een andere keuze misschien beter past. Bij jouw vraag zijn er een heleboel factoren van invloed: Hoe oud is het kind? Is het veilig gehecht? Voelt het zich thuis veilig waardoor het ook nieuwe dingen mag leren, fouten mag maken en het ook niet mag weten? Is er ruimte om dingen zelf te mogen uitproberen? Etc.

Ik heb in een Q&A sessie hier al eens over gesproken qua fasen bij het leren van nieuwe dingen:

– Stap 1: Eerst voordoen

– Stap 2: Samen doen

– Stap 3: Nadoen door het kind

– Stap 4: Alleen doen

Als je kind dus verdriet heeft is het voor mij afhankelijk in welke context dit is en wat er gebeurd is. Heel veel ouders willen niet zien en voelen dat hun kind verdriet heeft. Dat doet de ouder pijn, omdat ze daarin gespiegeld worden in hun eigen emoties. Toch is het soms goed om een kind verdriet te laten voelen en door dit proces heen te laten gaan. Ik zou alleen wel bekijken in welke situatie is het. Als het iets is wat voor de 1e keer voorkomt, kun je jouw kind begeleiden, troosten en helpen. Maar als een situatie al vaker is voorgekomen en je weet dat jouw kind dit kan oplossen, dan mag je het ook even verdriet laten hebben en zelf tot nieuwe inzichten laten komen en nieuwe oplossingen laten bedenken. Denk aan de leerkuil.

Als je als ouder altijd alles begeleidt, wilt voorkomen, wilt troosten en moeite hebt met loslaten, kan dat heel beklemmend gaan werken en daarnaast leert je kind veel minder voor zichzelf opkomen, handvatten ontwikkelen die het in kan zetten bij nieuwe situaties. Zo ontstaat ook aangeleerde hulpeloosheid. Bij dit alles zeg ik dus absoluut niet dat jij dit zo doet @Laurian maar geef ik alleen maar in hoe bepaalde patronen werken.

Ik hoop dat je met dit antwoord al wat uit de voeten kunt en wellicht zijn er nog wat ouders, die hier vanuit persoonlijke ervaringen op kunnen reageren, want dan hoor je het ook vanuit eigen ervaringen, die uiteraard voor iedereen weer anders is, want iedereen kijkt vanuit een eigen ‘gekleurde bril’.

Wat een herkenbaar verhaal @Laurian Ik zie dit al op jonge leeftijd ontstaan bij de hoogbegaafde kinderen. Ze hebben de uitdaging nodig. Daarin is het niet alleen belangrijk om de uitdaging te zoeken in de uitdagende lesstof, maar inderdaad ook in de manier van aanbieden. Ze willen graag verbanden leggen, dingen verder onderzoeken en uitzoeken, weerleggen, discussies voeren over bepaalde onderwerpen en vooral autonomie hebben in wat en hoe ze leren.

Dit valt helaas in het huidige onderwijs niet altijd mee. Daar is het onderwijs vaak niet op ingericht. En of we dan kijken naar de basisschool, middelbare school over het vervolgonderwijs of zelfs in het werkleven, zien we de hoogbegaafde kinderen/volwassenen regelmatig vastlopen. En dan vooral in het stuk dat ze niet begrepen worden en ze niet eruit kunnen halen wat erin zit.

Ik begrijp dat het voor jullie zoon en jullie als ouders niet mee zal vallen. Helaas moet ik jullie teleurstellen dat we vaak het onderwijs, de manier van lesgeven en het begrip vanuit de omgeving niet in de hand hebben. Denk hierbij aan de cirkel van invloed. Toch kan jouw zoon ook zelf dingen aanleren, om beter om te gaan met de dingen die hij nu tekort komt in het onderwijs.

Ik denk dat het belangrijkste is om hem eerst in te laten zien d.m.v. meer uitleg over hoogbegaafdheid hoe zijn brein werkt, wat hij fijn vindt en wat niet en om de embodio’s in kaart te brengen. Dit komt ook vaak terug in de boeken over hoogbegaafdheid. Er staat ook een samenvatting al over hoogbegaafdheid op.

Als hij weet dat hij anders denkt en leert en vooral een enorme leerhonger heeft, is het goed om uit te leggen dat andere docenten en zijn omgeving hem dit vaak niet kan geven in het onderwijs. Toch kan hij zijn school tot een succes maken. Daarbij is het dan belangrijk om toch de uitdagingen te zien in de lesstof en het voor hemzelf aantrekkelijker te maken, door wat dingen zelf uit te zoeken en diepgang erin te vinden.

Daarnaast kan hij ook op andere gebieden buiten school de leerhonger proberen te stillen. Hij kan bijvoorbeeld een hobby zoeken waarin zijn brein echt geprikkeld wordt en aan de slag mag. Dit kan bijvoorbeeld een vreemde taal leren zijn, een muziekinstrument bespelen wat lastig is, over een bepaald onderwerp alles ontdekken etc. Door hem daarin zelf op ontdekking te laten gaan, kan hij daarmee wel op andere gebieden al uitdaging vinden en kan hij het school zien als een noodzakelijk kwaad waar hij zijn diploma gaat behalen en daarna een beroep kan kiezen waar hij hopelijk de uitdaging wel kan vinden.

Ik hoop dat je met dit antwoord al wat uit de voeten kunt. Ik weet dat er nog meer mensen op dit platform ervaring hebben met hoogbegaafdheid, dus wellicht kunnen die ook weer verder aanvullen.

Wat mooi om dit te lezen @Laurian en vooral dat je hetgeen wat je nu zelf leert ook kunt toepassen op de kinderen. Dat is waarom ik dit platform heb opgericht. Je hoeft het als ouder, leerkracht en professional niet alleen te doen. Het is fijn om te kunnen sparren, om hulp te vragen, je gedachten te delen en te ervaren dat je er niet alleen voor staat. Iedereen gaat door een eigen proces en maakt bepaalde dingen mee. Niets is goed of fout. Er hoeft geen oordeel aan te hangen. Het is al gewoon goed om te zijn en dingen te delen. Alles is een proces en alleen in een proces kun je groeien. Als je alleen maar naar resultaten kijkt, kom je vaak niet verder. Ik vind het mooi om te zien dat jullie als ouders overal voor open staan en hierdoor de kinderen ook steeds beter kunnen begeleiden met wat ze nodig hebben. Ik zal tijdens de Q&A sessie in ieder geval nog wat verder ingaan op je vraag, zodat je daarna ook weer wat tips en tricks hebt om ermee om te gaan.

Dat kan ik me goed voorstellen dat je hiermee in een soort dilemma zit @Laurian Aan de ene kant wil je haar wel laten spelen met andere kinderen, omdat dit goed is om sociale contacten te leggen. Aan de andere gun je haar ook haar rust, waardoor ze weer kan bijtanken. Ik zou dit ook met de leerkracht bespreken op school. Je zou kunnen aangeven dat je dochter heel gevoelig is en haar momenten van ontprikkelen nodig heeft. De leerkracht kan met de hele klas Energizer oefeningen doen tussen het wisselen van de lessen. Hierdoor is er even een vorm van inspanning en ontspanning, waardoor ieder kind even schakeltijd krijgt. Deze is voor een HSP-er erg belangrijk, maar voor alle kinderen is dit goed. En je zou je dochter ook meer kunnen leren om zichzelf af te schermen van dingen waar ze toch niets aan kan veranderen. De dingen die buiten haar cirkel van invloed liggen. Als ze zich vooral focust op de dingen die in haar cirkel van invloed liggen, voelt ze zich wellicht ook beter en energieker.

Goed dat jullie het onderwijs al met hem besproken hebben, maar dat hij wat vast loopt met zijn eigen strijd en negatief zelfbeeld, heeft natuurlijk geen positief effect op zijn welbevinden. Hier is wellicht nog wel wat winst te behalen.

Je schrijft dat hij helaas minder goede ervaringen heeft met GGZ en de huisarts, dus dat is natuurlijk jammer. Bij mij in de praktijk komen ook veel kinderen en volwassenen die een negatieve ervaring hebben met de zorgverleners, maar die krijgen uiteindelijk toch weer vertrouwen tijdens een coachtraject. Het kan dus altijd nog een positieve ervaring opleveren.

Of jullie hier zelf uit gaan komen is voor mij nu lastig in te schatten. Dit is natuurlijk van een hoop factoren afhankelijk. Kunnen jullie hem inzichten geven in de werking van het HSP-brein. Kan hij zelf informatie lezen over hoogbegaafdheid en wat daarin de embodio’s zijn waar hij tegenaan loopt en welke talenten hij heeft die hij juist weer kan inzetten. Weet hij welke niet-helpende copingstrategieën hij inzet? Zijn de executieve vaardigheden al eens in kaart gebracht en kunnen deze hem misschien verder helpen. Weet hij wat hij echt wil?

Allemaal vragen die het beeld wat completer maakt. Ik hoop dat er ook nog wat andere leden dit topic tegenkomen en hier nog op antwoorden. Misschien zijn er nog wel meer ervaringsdeskundige op dit gebied die hier ook tips in hebben. Voor mij zijn er in ieder geval zeker nog stappen te zetten, maar dat is wel afhankelijk van wat hij wil en wat bij hem past.